Ik begon te schrijven over de dingen die ik leerde, niet omdat ik iets origineels te zeggen had, maar omdat ik steeds vergat wat ik had bedacht. De blogposts waren aantekeningen voor mijn toekomstige zelf, die meer uit luiheid dan uit moed publiekelijk werden gepubliceerd.
Wat ik niet had verwacht, was hoeveel het schrijven zelf het leerproces zou versnellen. Er ontstaat een bepaald soort duidelijkheid als je iets aan iemand anders probeert uit te leggen. De hiaten in je begrip, die je met plezier kunt negeren als de kennis alleen in je hoofd leeft, worden pijnlijk duidelijk als je ze in zinnen probeert om te zetten.
De angst om ongelijk te hebben
De grootste barrière is niet tijd of schrijfvaardigheid. Het is de angst om iets te publiceren dat verkeerd blijkt te zijn. Maar het punt is: publiekelijk ongelijk hebben is een van de meest efficiënte manieren om te leren. Iemand zal je corrigeren, vaak vriendelijk, en je zult die correctie voor altijd onthouden.
De berichten die mij het meest hebben geholpen, zijn niet door experts geschreven. Ze zijn geschreven door mensen die mij een stap voor waren op hetzelfde pad, in een taal die nog niet tot abstractie was gepolijst. Er is plaats voor dat soort schrijven, en het is waardevoller dan de meeste mensen beseffen.
