Er is een klasse software die niet genoeg waardering krijgt. Niet de raamwerken of de platforms of de IDE's, maar de kleine, scherpe tools die één probleem zo goed oplossen dat je er niet meer aan denkt. Ze worden onzichtbaar, wat het hoogste compliment is dat je voor een stuk gereedschap kunt geven.
Ik heb het over zaken als ripgrep, waarmee code zo snel wordt doorzocht dat het de manier waarop ik over zoeken denk, heeft veranderd. Of jq, waardoor JSON in de terminal aanvoelt als een eersteklas dataformaat. Of curl, dat al tientallen jaren stilletjes de leidingen van het internet van stroom voorziet.
De Unix-filosofie opnieuw bekeken
Doe één ding goed. Het advies is oud genoeg om een cliché te zijn, maar de beste moderne hulpmiddelen volgen het nog steeds. Ze proberen geen platforms te zijn. Ze hebben geen plug-in-ecosystemen, configuratietalen of opstartwizards. Ze doen hun werk en ze componeren met andere tools die dat van hen doen.
De verleiding is altijd groter om meer toe te voegen. Nog een functie, nog een optie, nog een integratie. Maar elke toevoeging is een beslissing die iemand moet nemen, een pad door de code dat onderhouden moet worden, iets dat kapot kan gaan. De beste tools zijn hiertegen bestand. Ze blijven klein, en door klein te blijven, blijven ze betrouwbaar.
